Slechte gewoontes doorbreken: Waarom wilskracht faalt (en systemen werken)
Je kent het wel. Je hebt een deadline.
Je pakt koffie. Je zet je blik op oneindig. En je zegt tegen jezelf: “Nu even drie uur knallen.”
Het eerste uur gaat lekker.
Maar na anderhalf uur begin je zinnen te herschrijven. Je staart naar je scherm. Je pakt je telefoon zonder reden. Je gaat koffie halen, niet voor de dorst, maar voor de afleiding.
Je reactie? Jezelf straffen. “Kom op, focus. Even doorzetten.”
Je probeert harder te werken om dat verlies te compenseren.
Maar je bent niet lui. Je vecht tegen je eigen biologie. En dat gevecht verlies je altijd.
Je brein werkt in golven van 90 minuten (niet 8 uur non-stop)
We denken dat we 8 uur achter elkaar kunnen presteren, als een lopende band.
Onzin.
Uit de chronobiologie weten we al jaren dat ons brein in golven werkt. Dit noemen we Ultradiane Ritmes (ultra = korter dan een dag, dianus = cyclus).
Net zoals je ’s nachts slaapcycli hebt van ongeveer 90 minuten, heeft je brein overdag focus-cycli van ongeveer 90 minuten.
Aan het begin van die cyclus is je focus scherp. Je dopamine stroomt, je glucose-niveau is optimaal, je krijgt dingen gedaan.
Maar na 90 minuten zijn je dopamine en glucose (je brandstof voor focus) uitgeput.
Je systeem schakelt over naar “onderhoudsmodus”. Het geeft signalen af: honger, geeuwen, wiebelen, afleiding zoeken.
Als jij op dat moment “harder gaat werken” en er nog een uur cafeïne tegenaan gooit, pleeg je roofbouw: je leent energie van later vandaag, tegen de prijs van totale uitputting vanavond.
Je forceert een motor die eigenlijk even moet afkoelen.
Het resultaat? Die namiddag-dip waar je niet uitkomt. Brain fog. Fouten maken die je later weer moet herstellen.
De oplossing: Stop met de marathon
Wil je je productiviteit verhogen? Stop met werken alsof je een marathon loopt. Ga sprinten.
Top-performers (van muzikanten tot atleten en CEO’s) werken vaak in blokken.
Het systeem is simpel:
90 minuten focus (AAN) → 15 minuten totale rust (UIT).
En met rust bedoel ik ook echt rust.
Dus niet: “Even mijn mail checken” of “Even op Instagram scrollen”.
Dat zijn nog steeds prikkels. Je visuele cortex moet nog steeds werken. Je brein krijgt geen pauze, maar gewoon een ander soort informatie.
Echte rust is:
- Naar buiten staren (geeft je visuele cortex rust van close-up schermen)
- Een blokje om lopen zonder podcast (beweging reset je systeem, stilte geeft ruimte)
- Even je ogen dichtdoen (activeert je parasympathische zenuwstelsel = rust-modus)
- Simpele fysieke beweging zoals dynamische stretches of animalflows, want dat doorbreekt zit-spanning (inspiratie nodig? stuur even een DM dat je mijn blog hebt gelezen, dan stuur ik je een paar opties door)
Je moet je brein de kans geven om de “cache” te legen.
Durf jij te stoppen?
Het klinkt tegenstrijdig. Stoppen om meer gedaan te krijgen.
Maar in die 15 minuten rust herstelt je glucose- en dopamineniveau.
Je volgende blok van 90 minuten begin je weer fris.
Voorbeeld: Tim (ondernemer, marketing bureau)
Voor het 90-minuten protocol:
Werkte 10 uur per dag, maar was om 16:00 uur “op”. Maakte fouten, moest veel herstelwerk doen. Voelde zich constant achter de feiten aanlopen.
Na het 90-minuten protocol:
Werkt nu in 4 blokken van 90 minuten (= 6 uur pure focus). Is om 15:00 uur klaar met zijn belangrijkste taken. Geen avonddip meer. Geen herstelwerk.
Zijn woorden: “Ik dacht dat ik tijd zou verliezen door pauzes te nemen. Maar ik win 2 uur per dag terug. En ik maak geen domme fouten meer.”
Dat is geen magie. Dat is Peak Performance.
Niet harder werken. Maar werken op het ritme van je lijf.
Test het morgen
Zet een timer op 90 minuten.
Als hij gaat: stop. Loop weg. Reset.
En kijk eens hoeveel scherper je terugkomt.
Merk je na 3 dagen dat je dit ritme maar niet pakt? Dat je toch blijft doorbeuken tot je crasht?
Boek een gratis Batterij Audit. We kijken samen waar het patroon zit en hoe we het doorbreken.
